İblis

İblis, Kur’ân-ı Kerîm’de çokça zikredilen ve insanı Allah’ın yolundan saptırmak için çalışan baş düşmandır. Aslen cinlerden olduğu, meleklerin arasındayken Allah’a çok ibadet ettiği, fakat Âdem aleyhisselâma secde emrine kibirlenerek karşı geldiği için rahmetten kovulduğu bildirilir. Böylece kıyamete kadar insanları kandırmaya, nefislerini kışkırtmaya azmetmiştir.

İblis’in temel vasfı kibir ve itaatsizliktir. “Ben ondan daha hayırlıyım” diyerek, yaratılışta kendini üstün görmüş ve ilâhî emre aklıyla şart koşmuştur. Bu tavır, tarih boyunca bütün küfür ve isyan hareketlerinin arkasında yatan büyük hastalığı, yani benliğe tapmayı sembolize eder.

• Vesvese ile saldırır: İblis, kalbe kötü düşünceler fısıldar; günahı süslü gösterir, ibadeti zor ve sıkıcı gösterir.
• Ümitsizlik telkin eder: Günaha düşen mümine “Artık senden hayır olmaz” diyerek tövbe kapısından uzaklaştırmak ister.
• Aşırılığa iter: Bazen de ifrat ve tefritle insanı dinden soğutacak aşırı uygulamalara sürükler.

Müminin görevi, İblis’in düşmanlığını ciddiye almak, Allah’a sığınmak, nefsiyle mücadele etmek ve Kur’ân ve sünnet çizgisinde istikamet üzere olmaktır. Unutulmamalıdır ki, şeytan sadece çağırır; asıl tercih insanın kendi iradesine aittir.