Hendrik Antoon Lorentz (1853–1928), Hollandalı bir teorik fizikçi olup elektromanyetizma ve elektron teorisi üzerine yaptığı çalışmalarla tanınır. Leiden Üniversitesi’nde uzun yıllar profesörlük yapmış, Maxwell denklemlerini maddenin içine uygulayarak ışığın yayılması ve yüklü parçacıkların davranışı üzerine modeller geliştirmiştir.

Lorentz, hareket hâlindeki cisimler için uzunluk büzülmesi ve zaman genişlemesi kavramlarını içeren dönüşüm denklemlerini formüle etmiş; bu dönüşümler daha sonra “Lorentz dönüşümleri” adıyla özel görelilik kuramının matematiksel temelini oluşturmuştur. Pieter Zeeman ile birlikte, manyetik alan içindeki spektral çizgilerin bölünmesi olan Zeeman etkisini açıklamış ve bu çalışmaları dolayısıyla 1902’de Nobel Fizik Ödülü’nü paylaşmıştır. Elektron kuramına yaptığı katkılar, katı hâl fiziği ve optik alanlarındaki pek çok gelişmeye zemin hazırlamıştır.