Gâlibîlik ismi, özellikle Osmanlı’nın son dönemlerinde Mevlevî geleneği içinde yetişen ünlü şair Şeyh Gâlib’in manevi etkisini ifade eden bir nisbe olarak kullanılmıştır. Şeyh Gâlib, Galata Mevlevîhânesi şeyhi olarak hem bir tarikat büyüğü hem de Divan edebiyatının son büyük temsilcilerinden biri kabul edilir. Onun şiir ve mektupları, pek çok talebe ve muhibbin kalbinde derin izler bırakmıştır.
Bu sebeple Gâlibîlik, klasik anlamda ayrı bir tarikat kurumu olmaktan çok, Mevlevîlik bünyesinde oluşan bir üslup ve mektebi ifade eder. Şiir, musikî ve estetik duyarlılığın ön planda olduğu bu çevrede, dervişlik ile sanatkâr kimliği iç içe geçmiş, ilahi aşk teması hem zikir halkalarında hem de edebî eserlerde güçlü bir şekilde işlenmiştir. Böylece Gâlibî miras, İstanbul merkezli tasavvuf ve edebiyat dünyasında özgün bir çizgi meydana getirmiştir.