“Dârü’l-mukâme”, kelime olarak “sürekli kalınacak yurt, ebedî ikametgâh” anlamına gelir. Kur’an-ı Kerim’de, “Bizi, lütfuyla dârü’l-mukâmeye yerleştiren Allah’a hamd olsun; orada bize ne bir yorgunluk dokunur ne de bıkkınlık.” meâlindeki ayet, bu ismi cennet için kullanır. Böylece cennetin geçici değil, sonsuz bir ikamet yeri olduğu vurgulanır.
Dünya hayatı, sıkıntı ve nimetleriyle birlikte geçicidir. İnsan, çocukluktan gençliğe, olgunluktan ihtiyarlığa akarken hiçbir hâl üzerinde kalamaz. Dârü’l-mukâme ise, artık değişimin ve yok oluşun olmadığı, sürgünün bittiği, asıl yurdun bulunduğu makamdır.
Mümin, dünyayı asıl yurdu gibi görmez; taşınabilir bir konaklama yeri, kısa süreli bir misafirhane olarak değerlendirir. Dârü’l-mukâme bilinci, onu hem dünyadan tamamen koparmadan çalışmaya sevk eder, hem de kalbini dünyaya mahkûm etmez.